Κριτική κινηματογράφου: 3 σε 1!

Black Swan - Μαύρος Κύκνος

(3.5/5)

Βραβευμένος με Όσκαρ για την ερμηνεία της εκπληκτικής Νάταλι Πόρτμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο σκοτεινός Μαύρος Κύκνος του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι ένα  δυνατό, ατμοσφαιρικό αλλά και αρκετά υπερτιμημένο ψυχολογικό θρίλερ.

Έχω διαβάσει πολλάκις να χαρακτηρίζεται η ταινία ως η πιο ώριμη σκηνοθετική δουλειά του Αρονόφσκι. Έλα όμως που προσωπικά στη σκηνοθεσία βρήκα το πρόβλημα του φιλμ! Αυτό αμφιταλαντεύεται μεταξύ δραματικού θρίλερ και ταινίας τρόμου και, ενώ στον πρώτο τομέα τα πηγαίνει τέλεια και έχουμε καθηλωτικά αποτελέσματα, στον δεύτερο μας τα χαλάει λίγο ο Αρονόφσκι. Γιατί οι σκηνές τρόμου μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από δευτεροκλασάτο χλιαρό θριλεράκι των 80'ς και να προσπαθούν να προκαλέσουν τρόμο με απότομη αύξηση της μουσικής έντασης και διόλου τρομακτικά εφέ, πράγμα που σε αποσπά από την εντυπωσιακή ατμόσφαιρα της ταινίας.

Όμως αυτή από την αρχή μέχρι το τέλος σε προσηλώνει και ευτυχώς αυτό δεν αναιρείται εντελώς από την ύπαρξη των προαναφερθέντων σκηνών, η Νάταλι Πόρτμαν είναι υπέροχη και ο χορός της πανέμορφος. Το τέλος μπορεί σεναριακά να μην είναι τίποτα ιδιαίτερο, αλλά αντίθετα προβλέψιμο, εντούτοις είναι συγκλονιστικά σκηνοθετημένο! Σίγουρα από τα πιο δυνατά φινάλε της χρονιάς που πέρασε, τόσο που σε κάνει να θες να σηκωθείς και να αρχίσεις να χορεύεις και συ ο ίδιος!

Δείτε το trailer

Κυνόδοντας

(4/5)

Βαθύς ελληνικός και καθαρά σινεφιλικός κινηματογράφος. Αμέτρητες αλληγορίες, δυνατά νοήματα, ένα «τσουχτερό» θέμα που δεν αντιμετωπίζεται καθόλου ανώδυνα, αλλά ούτε και εκατό τοις εκατό σοβαρά. Και εκεί είναι που ο Γιώργος Λάνθιμος δείχνει τη σκηνοθετική ευφυία του: Υπάρχουν στιγμές που περιέχουν ένοχο χιούμορ, λόγω της διακριτικής ειρωνείας τους, αλλά είναι και ανατριχιαστικά τρομακτικές την ίδια στιγμή! Αν δεν είναι αυτό τέχνη, τότε τι είναι;

Δείτε το trailer

127 hours - 127 ώρες

 (2.5/5)

Η αληθινή ιστορία του ορειβάτη Άρον Ράλστον, που έμεινε εγκλωβισμένος με ένα βράχο να έχει σπάσει το χέρι του μέσα σε ένα στενό φαράγγι στο Γκραντ Κάνυον για πέντε ημέρες!

Για να καταφέρει ο σκηνοθέτης του «Slumdog millionaire» να «ξεχειλώσει» το στόρι ώστε να αποκτήσει αξιόλογη διάρκεια, χωρίς να γίνει φορτικό, έχει χρη-σιμοποιήσει αρκετά τρικ και έχει προσθέσει στο σενάριο πάμπολλα ευρήματα, άλλοτε εύστοχα (όπως η αναπαράσταση τηλεοπτικού σόου), άλλοτε περιττά (οι παραισθήσεις του ήρωα). Μα τι σημασία έχει αν η οθόνη είναι χωρισμένη στα δύο ή στα τρία και τι ενδιαφέρον έχει να χρησιμοποιείται βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία; Δεν έχει. Και μπορείτε να καταλάβετε γιατί η ταινία θα ήταν καλύτερη αν δεν είχε υπερφορτωθεί τόσο πολύ, απλά και μόνο με το γεγονός ότι παρότι αυτή ξεκινά με τη γνωριμία του Ράλστον με δύο ορειβάτισσες και -μεταφορικά- του θεατή με το τοπίο, δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον μέχρι να πέσει ο βράχος πάνω στο χέρι του πρωταγωνιστή!

Και από κει και πέρα θα μπορούσε να είναι καθηλωτικό ή ψυχοπλακωτικό ή τέλος πάντων ένα ιδιαιτέρως επώδυνο έργο, αλλά αρχίζει να πλατειάζει με βιντεο-κλιπίστικες, μελοδραματικές σκηνές παραισθήσεων, αναμνήσεων και άλλων προσπαθειών του σκηνοθέτη να διατηρήσει το ενδιαφέρον, που τελικά καταφέρνουν μάλλον το αντίθετο. Το αποτέλεσμα είναι στο τέλος η αίσθηση της λύτρωσης να είναι μόνο επιφανειακή, να εντοπίζεται στη μουσική επένδυση αλλά να λείπει από την ουσία και να αδυνατεί να μιλήσει στην ψυχή.

Γενικότερα όμως είναι ένα αρκετά ιδιαίτερο φιλμ, που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητο, αλλά δεν μένει αξέχαστο, όπως ενδεχομένως να μπορούσε....

Ωστόσο, ο Ντάνι Μπόιλ έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: Τον πρωταγωνιστή του, Τζέιμς Φράνκο, που δίνει μία συγκλονιστική ερμηνεία και είναι αυτός που στην πραγματικότητα κρατάει το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ στις πλάτες του.

Η αλήθεια είναι ότι προηγήθηκε και το σαφώς καλύτερο και πιο τολμηρό παρόμοιου θέματος «Βuried», που αν είχε βγει παλιότερα θα μπορούσε να αποφευχθεί η σύγκρισή του με τις «127 ώρες».

Δείτε το trailer

(0/5: κακή | 1/5: μετριότατη | 2/5: ενδιαφέρουσα | 3/5: καλή | 4/5: πολύ καλή | 5/5: αριστούργημα)

 

Κριτική κινηματογράφου

The Adjustment Bureau - Οι Ρυθμιστές

(3/5)



Σκηνοθεσία & σενάριο:

George Nolfi

Με τους:

Ματ Ντέιμον, Έμιλυ Μπλαντ

Είδος:

Επιστημονικής φαντασίας

Διάρκεια:

106'

Καταλληλότητα:

Κατάλληλο

Υπόθεση:

Οι Ρυθμιστές είναι μια μεγάλη ομάδα μυστηριωδών αντρών που είναι υπεύθυνοι βασικά για αυτό που εμείς αποκαλούμε "μοίρα". Η μοίρα λοιπόν, είναι ένα σχέδιο που αναγράφεται σε κάποια βιβλία. Όταν, από ένα λάθος ενός από «Αυτούς», ο πολιτικός Ντέιβιντ Μόρις συναντήσει τυχαία την ανερχόμενη μπαλαρίνα Ελίς, ο έρωτας μεταξύ τους θα τους κάνει να αποκλίνουν από τα σχέδια που έχουν ορίσει για αυτούς οι Ρυθμιστές, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να προσπαθούν με νύχια και με δόντια να τους χωρίσουν, μια και αλλιώς οι συνέπειες θα είναι σοβαρές... Ο Ντέιβιντ όμως ξέρει πως είναι φτιαγμένος για την Ελίς και δεν το βάζει κάτω...

Ο σεναριογράφος της τριλογίας Bourne συνδυάζει το «Inception» με το «Ημερολόγιο», επιλέγει δύο φυσιογνωμικά ανθρώπινα ατελείς πρωταγωνιστές και καταφέρνει να δημιουργήσει μοναδική χημεία μεταξύ τους. Η έμφαση στους πρωταγωνιστές, η σεμνότητα της επιστημονικής φαντασίας και ο ρομαντισμός της ταινίας είναι τα στοιχεία που την αναδεικνύουν ως μία από τις πιο φρέσκιες προτάσεις για το είδος των τελευταίων χρόνων.

Στα θετικά (+):

• Ο Νόλφι δεν επικεντρώνεται στην επιστημονική φαντασία, την εμπορικότητα των εφέ και την επιφανειακή ποιότητα των απλοϊκών της συμβολισμών, αλλά τη διατηρεί συγκρατημένη, σε σχεδόν ρετρό ύφος, ώστε να τονιστεί, μέσα από αυτή, ο ρομαντισμός του φιλμ.
• Η υποδειγματική χημεία μεταξύ των Ματ Ντέιμον και Έμιλυ Μπλαντ.
• Η ρεαλιστική οπτική γωνία της επιστημονικής φαντασίας. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η πραγματικότητα, οπότε το φαινόμενο της "μοίρας" προφανώς και έχει μεγάλη επίπτωση στη ζωή των ηρώων, συναισθηματικά και μη. Τους βάζει σε ασύλληπτα διλήμματα και δημιουργεί εξωφρενικές παρεξηγήσεις. Αυτά αποτελούν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας.

Στα αρνητικά (-):

• Το υποτονικό ύφος της επιστημονικής φαντασίας, όπως είπαμε, μπορεί να συμβάλλει στην δύναμη του ρομαντισμού του φιλμ, μα όχι και σε αυτή του σασπένς. Η ταινία είναι μάλλον συγκρατημένη και δεν υπάρχει στιγμή που θα σε ενθουσιάσει ή θα σου μένει αξέχαστη.
• Τα κλισέ. Από το πρώτο φιλί των ηρώων καταλαβαίνεις πως πέρα από την υφολογική ιδιαιτερότά της, η ταινία δεν έχει να σου προσφέρει κάποια άλλη μεγάλη πρωτοτυπία. Η εξέλιξη της πλοκής είναι σχετικά προβλέψιμη και το τέλος, αν και ικανοποιητικό συναισθηματικά, πολύ "αμερικάνικο".

Συνοπτικά:

Χωρίς να είναι κανένα σπουδαίο αριστούργημα ή ορόσημο στο είδος, το «Adjustment Bureau» είναι μια ιδιαίτερα ξεχωριστή ταινία επιστημονικής φαντασίας, χάρη στον ρομαντισμό της και στην ρεαλιστική διάσταση του sci-fi. Το σημαντικότερο όμως είναι πως το έργο είναι απολαυστικότατο και έχει έναν σπάνιο στην εποχή των εκκοφαντικών εφέ αέρα φρεσκάδας που χαρακτηρίζεται από δύο στοιχεία: απλότητα και συναίσθημα. Δύο στοιχεία τα οποία οι περισσότεροι χολυγουντιανοί δημιουργοί μοιάζουν να έχουν ξεχάσει...

+  Δείτε το trailer

+ Άλλες πηγές:

http://www.athinorama.gr/

(0/5: κακή | 1/5: μετριότατη | 2/5: ενδιαφέρουσα | 3/5: καλή | 4/5: πολύ καλή | 5/5: αριστούργημα)

Κριτική κινηματογράφου

Winter's bone - Στην καρδιά του χειμώνα
 (2/5)

Σκηνοθεσία:
Debra Granik

Σενάριο:
Debra Granik & Anne Rosellini

Με τους:
Jennifer Lawrence, John Hawkes

Είδος:
Δραματική

Διάρκεια:
100'

Καταλληλότητα:
R

Υπόθεση
Η δεκαεπτάχρονη Ρη φροντίζει την οικογένειά της, που αποτελείται από τα δύο μικρότερα αδέλφια και την τρελή μητέρα της και, όταν μαθαίνει πως αν ο εξαφανισμένος πατέρας της δεν εμφανιστεί σε μια δίκη θα χάσουν το σπίτι τους, αποφασίζει να τον βρει, όσο επικίνδυνο κι αν πρόκειται να αποδειχτεί αυτό.

Υποψήφιο για Όσκαρ καλύερης ταινίας, Α' γυναικίου ρόλου, Β' ανδρικού ρόλου και προσαρμοσμένου σεναρίου, το Winter's Bone είναι ένα ενδιαφέρον, μα υπερτιμημένο και χωρίς λόγο λατρεμένο από τους κριτικούς δραματικό θρίλερ. Σε σύγκριση με το Social Network μπορεί να κερδίζει, αλλά για μένα τουλάχιστον η οσκαρική υποψηφιότητά του δεν δικαιολογείται.

Στα θετικά (+):

• Όλοι, ανεξαιρέτως, οι ηθοποιοί. Τουλάχιστον τις δύο (από τις τέσσερεις) οσκαρικές υποψηφιότητες που αφορούν τις ερμηνείες ομολογουμένως τις άξιζε το έργο. Η νεαρή Τζένιφερ Λόρενς είναι η δεύτερη μικρότερη σε ηλικία ηθοποιός που διεκδικεί Όσκαρ φέτος (την ξεπερνά μόνο η γεννημένη το Δεκέμβριο του '96 Χέιλι Στέινφελντ του True Grit) και πράγματι είναι το λιγότερο εντυπωσιακή. Πέρα, όμως, από το παίξιμό του, κάθε ηθοποιός της ταινίας έχει ως μεγάλο βοηθό τη φυσιογνωμική του ιδιαιτερότητα. Μόνο και μόνο η θέα των προσώπων των ηρώων είναι απολαυστική και αρκετή για να κρατήσει το ενδιαφέρον σε επίπεδα ικανοποιητικά.
• Η ατμόσφαιρα που κυριαρχεί καθ' όλη τη διάρκεια του φιλμ. Μια παγωμένη, σκοτεινή, βίαια, αφιλόξενη, ψυχρή τόσο όσον αφορά τον καιρό, όσο και τα συναισθήματα επαρχία της Αμερικής κινηματογραφείται εκπληκτικά, εμμένοντας στην προσπάθεια να σε καθηλώσει. Σε κάποιο βαθμό αποτελεσματικό, αλλά υπερβολικά φιλόδοξο θα έλεγα.

Στα αρνητικά (-):

• Δυστυχώς, όσο αφιλόξενη είναι η μικρή αυτή επαρχία, άλλο τόσο αφιλόξενη μοιάζει και η ταινία. Η σκηνοθέτιδα θέλει να αφήσει τις αγωνειώδεις μουσικές και άλλα τρικ έντασης στην άκρη και να σε καθηλώσει με σιωπές και βλέμματα. Λίγοι έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο (βλ. «Una pura formalita» του Τζιουζέπε Τορνατόρε) και δεν μπορώ να πω πως η Ντέμπρα Γκράνικ κατάφερε να προσθέσει το όνομα της σε αυτούς. Αντί να δημιουργήσει υπόγεια ένταση, η σκηνοθέτις προβάλλει μια εσωστρέφεια, που δεν επιτρέπει την ανάπτυξη οποιουδήποτε σασπένς. Το μυστήριο που υπάρχει δεν σε κάνει τόσο να έχεις την περιέργεια για το 'παρακάτω', αλλά την αίσθηση ότι δεν έχεις καταλάβει κάτι που θα έπρεπε.
• Διεκδικούσε και Όσκαρ σεναρίου η ταινία, τρομάρα της. Εγώ θα χαρακτήριζα το σενάριο αδύναμο.  Με ένα πιο κατάλληλο, η «Καρδιά του χειμώνα» θα μπορούσε να είναι περισσότερο θρίλερ απ' ό,τι δράμα (περισσότερη αγωνία) ή, αντίστροφα, περισσότερο δράμα απ' ό,τι θρίλερ (μεγαλύτερη συναισθηματική υπόσταση). Ως έχουν τα πράγματα, είναι και στους δύο τομείς υπερβολικά συγκρατημένη. Κρίμα.

Συνοπτικά:

Δυστυχώς το «Winter's Bone» είναι ένα δραματικό θρίλερ (ή θριλερικό δράμα;) που ισορροπεί μάλλον αμήχανα ανάμεσα στα δύο είδη, καθώς μένει και στα δύο υπερβολικά συγκρατημένο. Η σκηνοθέτιδα Ντέμπρα Γκράνικ κάνει φιλόδοξες, αλλά πολύ παράτολμες προσπάθειες και τελικά δεν καταφέρνει να σου τραβήξει το ενδιαφέρον όσο θα ήλπιζε. Ενδεχομένως να χρειαζόταν ένα πιο δυνατό σενάριο, αλλά πάντως έχει ως συμμάχους τη φωτογραφία που δημιουργεί έντονη ατμόσφαιρα και τους φυσιογνωμικά σχεδόν αξέχαστους και ερμηνευτικά εξαιρετικούς ηθοποιούς της να κρατάνε όλη την ταινία στις πλάτες τους.

+ Δείτε το trailer

+ Άλλες πηγές:

http://www.cine.gr/

http://www.imdb.com/

(0/5: κακή | 1/5: μετριότατη | 2/5: ενδιαφέρουσα | 3/5: καλή | 4/5: πολύ καλή | 5/5: αριστούργημα)

Κριτική κινηματογράφου

True Grit - Αληθινό Θράσος

(3.5/5)

Σκηνοθεσία & σενάριο:

Joel & Ethan Coen

Με τους:

Jeff Bridges, Hailee Steinfeld, Matt Damon, Josh Brolin, Barry Pepper

Είδος:

Γουέστερν

Διάρκεια:

110'

Καταλληλότητα:

Κατάλληλο άνω 13

Υπόθεση:

Η 14χρονη Μάτι προσλαμβάνει τον άγριο κυνηγό επικυρηγμένων Ρούστερ Κόγκμπερν για να σκοτώσει τον δολοφόνο του πατέρα της, που έχει καταφύγει σε μια ινδιάνικη περιοχή, όπου δεν έχουν δικαιοδοσία οι σερίφηδες.

Σε μια εποχή όπου ο όρος γουέστερν μοιάζει παλιομοδίτικος και ξεπερασμένος, οι αδελφοί Κοέν επαναφέρουν τους καουμπόηδες στην επικαιρότητα και μάλιστα είναι υποψήφιοι για δέκα Όσκαρ.

Στα θετικά (+):

• Πρώτα απ' όλα η εξαιρετική, δίκαια υποψήφια για Όσκαρ σκηνοθεσία των Κοέν. Οι σεκάνς στην καλύβα και στον λάκο στο τέλος έχουν τόση ένταση που από μόνες τους θα μπορούσαν να χαρίσουν το χρυσό αγαλματίδιο στους δημιουργούς (άσκετα που τελικά δεν το κέρδισαν).
• Οι ερμηνείες, που είναι κι αυτές από τα πιο δυνατά χαρτιά του φιλμ. Ο Τζεφ Μπρίτζες είναι απλά καταπληκτικός. Όταν πρέπει διασκεδαστικός, όταν πρέπει αντιπαθής, όταν πρέπει σοβαρός. Ο Ματ Ντέιμον όπως πάντα πολύ καλός, έχει μια εσωτερικότητα που μοιάζει σχεδόν σοφή, παρότι ο χαρακτήρας που υποδύεται ακροβατεί κι αυτός από τη μία στη σοβαρότητα και από την άλλη στην ξεροκεφαλιά και την ανωριμότητα. Τέλος, η υποψήφια για Όσκαρ νεαρή Χέιλι Στάινφελντ ξεκινά την καριέρα της με «αληθινό θράσος»...
• Το χιούμορ, που είναι πάντα εκεί, να σου υπενθυμίζει τη θέση που κρατά η ταινία ανάμεσα στον χαβαλέ μιας διασκεδαστικής περιπέτειας και στην εφιαλτική ατμόσφαιρα του «Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους»...
• Το φινάλε. Ίσως να σας φανεί υποτονικό, προσωπικά όμως με ενθουσίασε με τον τρόπο που παρουσιάζει μια ακτίδα ανθρωπιάς να αγκομαχεί να αναδυθεί μέσα σε ένα κόσμο βίας. Την αναζήτηση αισιοδοξίας σε έναν κόσμο γεμάτο απαισιοδοξία. Αλλά και αυτήν που ποτέ δε θα είναι απόλυτη, γιατί θα υπάρχει πάντα κάτι το απαισιόδοξο να παραμονεύει, ακόμα και στις πιο ευχάριστες στιγμές.
• Η υποδειγματική διακριτικότητα των κλισέ. Οι Κοέν μπορούν να μετατρέψουν το συνηθισμένο σε ασυνήθιστο και εδώ αυτό ακριβώς κάνουν, εξού και η επιτυχία της εκμοντέρνησης του μάλλον ξεπερασμένου είδος.

Στα αρνητικά (-):

• Συνήθως το να μην καταλαβαίνεις τη διάρκεια μιας ταινίας είναι θετικό, γιατί δείχνει πόσο σε είχε απορροφήσει. Γίνεται όμως αρνητικό όταν όχι απλώς δεν σου φάνηκε τόσο μεγάλης διάρκειας όσης στ' αλήθεια είναι, αλλά σου φάνηκε μικρό. Αυτό γίνεται γιατί πιθανά να χρειαζόταν κάτι περισσότερο για να σε συνεπάρει όπως θα έπρεπε. Από το να είναι όμως η ταινία υπερφορτωμένη με ψευτοεντυπωσιακά κλισέ, η περίπτωση να της λείπει ένα μικρό «κλικ» είναι χίλιες φορές προτιμότερη.



Συνοπτικά:

Οι Κοέν σκηνοθετούν εκπληκτικά τους επίσης εξαιρετικούς ηθοποιούς τους, αποφεύγοντας τα κλισέ, ισορροπώντας μεταξύ χαβαλέ και σοβαρότητας, χιούμορ και βίας και θέτοντας ηθικά διλλήματα που, ανάλογα πώς θα τα εκλάβει κανείς, μπορούν να θεωρηθούν αισιόδοξα, αλλά και το αντίθετο.

+ Δείτε το trailer

+ Άλλες πηγές:

http://www.cine.gr/

http://www.imdb.com/

(0/5: κακή | 1/5: μετριότατη | 2/5: ενδιαφέρουσα | 3/5: καλή | 4/5: πολύ καλή | 5/5: αριστούργημα)

Κριτική κινηματογράφου

The King's Speech - O Λόγος Του Βασιλιά
(4/5)

Σκηνοθεσία:
Tom Hooper

Με τους:
Colin Firth, Geoffrey Rush, Helena Gonham Carter, Guy Pearce, Michael Gambon

Είδος:
Ιστορική, δραματική

Διάρκεια:
118'

Καταλληλότητα:
Κατάλληλο άνω 13

Υπόθεση:
Η ταινία αφηγείται τη σχέση του γιου του βασιλιά της Αγγλίας Γεωργίου Ε', Μπέρτι, που θα γίνει ο ίδιος βασιλιάς μετά το θάνατο του πατέρα του και την παραίτηση του αδελφού του, με τον "ανορθόδοξο" λογοθεραπευτή του, η οποία θα εξελιχθεί σε μια δυνατή φιλία, που θα κρατήσει για ολόκληρη τη ζωή των δύο αντρών.

 Ο «Λόγος του βασιλιά» είναι ένα συγκινητικό ιστορικό δράμα, που αναμφίβολα αξίζει πολλές περισσότερες διακρίσεις από το μέτριο και σχεδόν αφόρητα υπερτιμημένο «Social network» και παρόλο που πιστεύω πως το τελευταίο θα είναι αυτό που θα αποδειχτεί ο μεγάλος θριαμβευτής των Όσκαρ, προσωπικά υποστηρίζω την ταινία του Χούπερ (αν και άμα πέρναγε από το χέρι μου, ως καλύτερη ταινία θα βράβευα το Inception)...

Στα θετικά (+):

• Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, Κόλιν Φερθ και Τζέφρι Ρας, οι οποίοι έχουν ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς και δίκαια θεωρούνται, ειδικά ο Κόλιν Φερθ, φαβορί για τα Όσκαρ α' και β' ανδρικού ρόλου αντίστοιχα.
• Η αναπαράσταση εποχής. Βρισκόμαστε στις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε τα μηχανήματα και τα ηλεκτρονικά μέσα ακμάζουν και σιγά σιγά αρχίζουν να αλλάζουν τον κόσμο. Βλέποντας την ταινία, το γεγονός ότι αυτή αναφέρεται σε τόσα χρόνια πριν από το σήμερα σε εντυπωσιάζει όσο πολύ σπάνια, καθώς ο ρεαλισμός της σε πείθει απολύτως.
• Η σκηνογραφία, η μουσική επένδυση του Αλεξάντερ Ντεσπλά και ιδίως η εκπληκτική φωτογραφία, που θα κάνουν τον «θείο Όσκαρ» περήφανο...
• Η λεπτή αίσθηση του χιούμορ, που είναι τόσο εύστοχη και απολαυστική γιατί, αντίθετα απ' ό,τι ο Φίντσερ του «Network», ο Τομ Χούπερ αγγίζει το θεατή και επιτυγχάνει την ταύτιση με τους ήρωες.
• Το φινάλε ίσως θα μπορούσε να είναι και κομματάκι δυνατότερο, όμως είναι πανέμορφο, συγκινητικό και εν μέρει ειρωνικό, ενώ καθιστά το φιλμ ολοκληρωμένο τόσο δραματουργικά, όσο και ιστορικά.
• Καθώς η ταινία τελειώνει, έχεις την αίσθηση ότι θέλεις να χειροκροτήσεις, πράγμα που δεν συμβαίνει κάθε μέρα...

Στα αρνητικά (-):  

       ΤΙΠΟΤΑ!

Συνοπτικά:

Εξαιρετικά πειστική ταινία, τόσο ως προς τις συγκλονονιστικές, ανθρώπινες ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, όσο και ως προς την ρεαλιστικότατη αναπαράσταση εποχής. Η φωτογραφία είναι πανέμορφη, το χιούμορ λεπτό και απολαυστικό, ενώ το φινάλε σε κάνει να θέλεις να χειροκροτήσεις! Συμπέρασμα; Όσκαρ Όσκαρ Όσκαρ!

+ Δείτε το trailer

+ Άλλες πηγές:
www.imdb.com
www.cine.gr
www.athinorama.gr

(0/5: κακή | 1/5: μετρότατη | 2/5: ενδιαφέρουσα | 3/5: καλή | 4/5: πολύ καλή | 5/5: αριστούργημα)

Κριτική κινηματογράφου

L' Illusionniste - Ο Θαυματοποιός

(3.5/5)

Σκηνοθεσία:

Sylvain Chomet

Σενάριο:

Sylvain Chomet (διασκευή), Jacques Tati (πρωτότυπο σενάριο του 1956)

Είδος:

Κινούμενα σχέδια

Διάρκεια:
90'

Καταλληλότητα:

PG (κατάλληλο)

Υπόθεση:

Ο «Θαυματοποιός» είναι ένας πλανόδιος "μάγος", που προσπαθεί να βρει δουλειά, καθώς η τέχνη του βρίσκεται στα τέλη της. Οι ροκ σταρ του παίρνουν τη δόξα και τα τρικ του δεν εντυπωσιάζουν πια. Η νεαρή Αλίκη θα "μαγευτεί" όμως από αυτά και θα τον ακολουθήσει στο Εδιμβούργο...

Ο Σιλβέν Σομέ, μετά το αριστουργηματικό «Τρίο Της Μπελβίλ» (2003), επιστρέφει διασκευάζοντας ένα σενάριο που έγραψε το 1956 ο Γάλλος κωμικός Ζακ Τατί και μαγεύει τον θεατή για ακόμη μία φορά, διατηρώντας τα ίδια συγκλονιστικά σκίτσα. Οι ομοιότητες με το «Τρίο Της Μπελβίλ», ωστόσο, τελειώνουν εδώ και είναι μόνο επιφανειακές. Ο «Θαυματοποιός» είναι συνολικά ένα  μελαγχολικό, τρυφερό, συγκινητικό, ειλικρινές και επίκαιρο στους συμβολισμούς του δράμα...

Στα θετικά (+) :

• Το συγκλονιστικό, αριστουργηματικό σχέδιο. Σκέτη απόλαυση! Αν η ταινία ήταν με ηθοποιούς θα έχανε το μεγαλύτερο μέρος της γοητείας της. Καθώς αυτή είναι βουβή, τα σχέδια βοηθούν εξαιρετικά στην έκφραση και ενισχύουν τη μελαγχολική και απίστευτα νοσταλγική διάθεση του φιλμ. Αν και λιγότερο υπερβολικά από εκείνα του «Τρίο Της Μπελβίλ», αφού εδώ η ιστορία είναι πιο ρεαλιστική και το ύφος πιο σοβαρό.
• Το βουβό κινούμενο σχέδιο μπορεί να μην έχει την αμεσότητα του ομιλούντος, όμως "μιλάει" άμεσα κάπου αλλού: στην ψυχή...
• Το καταπληκτικό τέλος συγκινεί και τα λέει όλα με μία απλή φράση: «Magicians don't exist»... Θα ήθελα να μιλήσω για το νόημα αυτής, αλλά θα πρέπει να το αποφύγω για να μην αποκαλύψω το τέλος...
• Η ιστορία της ταινίας τοποθετείται χρονικά στα τέλη της δεκαετίας του '50, αλλά συμβολίζει πολύ άμεσα την σημερινή οικονομική κρίση. 

Στα αρνητικά (-) :

• Η μικρή διάρκεια. Αν και σαν ταινία είναι αργή, ποτέ δεν σε κουράζει και σε κρατά στη θέση σου γοητευμένο. Σίγουρα λοιπόν θα έπρεπε να είναι λίιιγο πιο μεγάλη για να σου περάσει και καλύτερα το νόημά της...
• Γενικά η πλοκή είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα από αυτήν του «Τρίο Της Μπελβίλ» και ίσως προσωπικά να περίμενα ένα αποτέλεσμα πιο κοντινό υφολογικά σε εκείνο.
• Το χιούμορ δε λείπει, αλλά είναι πολύ διακριτικό. Δεν πειράζει, απλώς λίγα μόνο από τα χαμόγελά σας θα οφείλονται σε αυτό. Τα υπόλοιπα θα τα έχει προκαλέσει η τρυφερότητα και η επαναπροσδιοριζόμενη αυθεντική γοητεία του παραδοσιακού animation...

Συνοπτικά:

Με πιο αργή και σαφώς λιγότερο ενδιαφέρουσα πλοκή από εκείνη του «Τρίο Της Μπελβίλ», ο «Θαυματοποιός» σε αγγίζει βαθιά με τα ήδη γνωστά μας αριστουργηματικά σχέδια, τους επίκαιρους συμβολισμούς του, την αλησμόνητη τρυφερότητά του και το απαλό πέπλο ευαίσθητης μελαγχολίας με το οποίο είναι καλυμμένο... Και δυστυχώς είναι αλήθεια πως «magicians don't exist»...

+ Δείτε το trailer



+ Άλλες πηγές:

http://www.imdb.com/

http://www.athinorama.gr/

http://www.cine.gr/

(0/5: κακή | 1/5: μετριότατη | 2/5: ενδιαφέρουσα | 3/5: καλή | 4/5: πολύ καλή | 5/5: αριστούργημα)

Κριτική κινηματογράφου

Harry Potter and the deathly hallows - part 1

 (3/5)

Σκηνοθεσία:

David Yates

Με τους:

Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint, Ralph Fiennes, Helena Bonham - Carter

Σενάριο:

Steve Kloves

Είδος:

Φαντασίας

Καταλληλότητα:

PG-13 (Ακατάλληλη κάτω των 13)

Υπόθεση:

Ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη, καταζητούμενοι και κυνηγημένοι, ξεκινούν το ταξίδι τους για την εύρεση των υπόλοιπων Πεμπτουσιωτών για να νικήσουν τον Βόλντεμορτ. Εν τω μεταξύ οι δυνάμεις του τελευταίου μεγαλώνουν, καθώς πια έχει πάρει τον έλεγχο ακόμα και του υπουργείου, αλλά και του Χόγκουαρτς.

Η σειρά μπορεί να μοιάζει κάπως κουρασμένη, αλλά σίγουρα δεν έχει χάσει τη μαγεία της. Οι προβλέψεις που έκανα στο Coming out this week της τελευταίας εβδομάδας για το έβδομο αυτό μέρος του franchise επιβεβαιώθηκαν, ευτυχώς όμως περισσότερο οι θετικές, παρά οι αρνητικές.

Στα θετικά (+) :

• Όλη η ταινία από τη μέση και μετά. Μπορεί αρχικά να αργεί λιγάκι να σε βάλει στο κλίμα της, αλλά όταν σε βάζει, το κάνει για τα καλά και από τη μέση μέχρι το τέλος είναι απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ.
• Η εμφάνιση πλειθώρας γνωστών χαρακτήρων που κάνει εμφανές ότι το μεγάλο φινάλε πλησιάζει...
• Το αρκετά διαφορετικό στυλ. Εδώ απομακρυνόμαστε από το Χόγκουαρτς και έχουμε μια περιπέτεια φαντασίας που θυμίζει ακόμα και road movie, με έμφαση στους χαρακτήρες.
• Ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες σκηνές (αν έχετε δει την ταινία, θυμηθείτε τη σκηνή του χορού, όπως και την ιστορία των τριών αδελφών)
• Μόνο και μόνο το γεγονός πως φέρει το όνομα «Χάρι Πότερ». Έχουμε μεγαλώσει με τη συγκεκριμένη σειρά και τη λατρεύουμε...

Στα αρνητικά (-) :

• Η χιουμοριστική διάθεση που κυριαρχεί μέχρι τα μισά. Μπορεί στις δύο προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη το χιούμορ του να δούλεψε καλά, δεν ταιριάζει όμως στο δρόμο για το μεγάλο φινάλε.
• Οι περισσότερες σκηνές δράσης είναι σύντομες και κακογυρισμένες.
• Το υποτονικό φινάλε, κάτι που βέβαια ήταν αναμενόμενο, αφού το στόρι έχει κοπεί στη μέση.
• Η συχνή αίσθηση της επανάληψης, πρόβλημα που, έτσι κι αλλιώς, υπήρχε και στο βιβλίο.
• Το χτένισμα του Ντάνιελ Ράντκλιφ.

ΟΜΩΣ! Μην ανησυχείτε, κανένα από τα αρνητικά δεν πρόκειται να σας ενοχλήσει, αν είστε φαν...

Συνοπτικά:

Μέχρι τη μέση του έργου, υπάρχει μια μάλλον άστοχη έμφαση στο χιούμορ, που εδώ δεν δουλεύει όπως στις δύο προηγούμενες ταινίες, γιατί η ατμόσφαιρα θα έπρεπε να είναι πολύ πιο βαριά. Αντίθετα όμως, το δεύτερο μισό της ταινίας είναι εξαιρετικό, δίνει έμφαση στους χαρακτήρες (ο Χάρι έχει περισσότερο "βάθος" από ποτέ), έχει ορισμένες σκηνές που δεν περνάνε απαρατήρητες, θυμίζει ακόμα και road movie και είναι μια απολύτως πετυχημλενη προετοιμασία γα το μεγάλο φινάλε...

+ Δείτε το trailer

Άλλες πηγές: http://www.imdb.com/

ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ:

The Social Network

 (2/5)

Σκηνοθεσία: David Fincher

Με τους: Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake

Είδος: Δραματική

Υπόθεση:

Μια αφορμή για hacking που βρίσκει ο ταλαντούχος στους υπολογιστές Μαρκ Ζάκερμπεργκ, μεθυσμένος, τη νύχτα που τον χώρισε η κοπέλα του, θα μετατραπεί στο φαινόμενο facebook, που θα τον κάνει τον νεότερο δισεκατομμυριούχο στον κόσμο, αλλά και θα τον οδηγήσει στα δικαστήρια για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας και εξαπάτηση του πρώην συνεταίρου του.

Ο σκηνοθέτης David Fincher βρίσκεται και πάλι στο δρόμο για τα Όσκαρ, αλλά αναρωτιέμαι πόση σημασία έχει αυτό, καθώς δεν νομίζω πως το ότι μια ταινία παίρνει Όσκαρ σημαίνει απαραίτητα ότι το αξίζει κιόλας...

Στα θετικά (+)

• Τα αφηγηματικά "μπρος - πίσω" στο χρόνο, παρότι γενικά δεν έχεις και πολύ αίσθηση του χρόνου, που κάνουν την παρακολούθηση του έργου πιο ευχάριστη
• το χιούμορ, για τον ίδιο λόγο
• οι ερμηνείες, από τις οποίες κατά τη γνώμη μου ξεχώρισε αυτή του Άντριου Γκάρφιλντ.

Στα αρνητικά (-)

• Η αδιάκοπη φλυαρία, που είναι το βασικό πράγμα που σου μένει μετά την ταινία. Συχνά, δε, οι διάλογοι είναι και δυσνόητοι, οπότε άντε να κάτσεις να διαβάζεις υπότιτλους...
• Η απουσία συναισθηματικής υπόστασης. Για παράδειγμα, ενώ το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας του Ζάκερμπεργκ είναι η σχέση του με τον συνεργάτη του, ο Φίντσερ έχει προτιμήσει να το χρησιμοποιήσει μόνο για την εξέλιξη τς πλοκής και όχι για να εμβαθύνει στους χαρακτήρες. Πώς περιμένεις να αγγίξεις έτσι το κοινό σου;
• Η υποτυπώδης κορύφωση. Η τελευταία σκηνή θα ήταν πολύ αποτελεσματική, αν το έργο σε είχε "προειδοποιήσει" από πριν ότι φτάνει στο τέλος του. Αλλά απλώς ξαφνικά πέφτουν οι τίτλοι τέλους και ο θεατής απορεί: "Τι έγινε; Τελείωσε;"

Συνοπτικά:

Έχουμε συνηθίσει τον Ντέιβιντ Φίντσερ σε πολύ διαφορετικά είδη ταινιών και περιμέναμε πολύ περισσότερα από αυτόν.  Γενικότερα το φιλμ βλέπεται, αλλά δε θα σας αφήσει και με ανοιχτό το στόμα... Η εντύπωση που είχα μετά το τέλος του είναι πως παρέμεινε από την αρχή ως το τέλος στους ίδιους ακριβώς τόνους. Στην τελική, αν ενδιαφέρεστε τόσο πολύ για την ιστορία του facebook, μπορείτε πάντα να την διαβάσετε στο ίντερνετ...

+ trailer --> http://www.youtube.com/watch?v=lB95KLmpLR4

Άλλες πηγές:

http://www.cine.gr/

http://www.athinorama.gr/

http://www.myfilm.gr/

http://www.imdb.com/