Η Πλατεία

Καλώς ή κακώς, από δω και πέρα θα συνεργάζομαι εδώ:

http://e-plateia.blogspot.com/

Τι είναι η Πλατεία;
Είναι το ιντερνετικό γεγονός της χρονιάς, το υπέρ-Blog που, εν έτη 1974 φέτος, αναμένεται να ταράξει τα νερά του διαδικτυακού σερφινγκ μια για πάντα… 

Είναι επίσης αυστηρώς ακατάλληλο για ενηλίκους 

 Μπορείτε να βρείτε πολλά πράγματα στην Πλατεία αλλά άμα θέλετε να περάσετε καλά, θα σας συμβουλεύαμε να βγείτε έξω. Η αληθινή ζωή είναι στο δρόμο. Στην Πλατεία να μπαίνετε μόνο 5 φορές τη μέρα για να συμπληρώνετε τη διασκέδασή σας...

 Η συντακτική ομάδα της Πλατείας αποτελείται από τη Θεοδώρα, τον professor, τον loonatiGKamer, την Στελλίνα και φυσικά εμένα:

 

Όλοι οι παραπάνω δουλεύουν κάτω από την πίεση και το αρχιδοπρίξιμο που τους προκαλεί ένας άλλος blogger, ο Clown, για τον οποίο έχω ξαναμιλήσει και έχει κάνει και μία σπέσιαλ εμφάνιση στην Ντενεκεδούπολη!

Στο εν λόγω μπλογκ θα γράφω κατά κύριο λόγο κάθε Πέμπτη και κατά μη κύριο λόγο όποτε μου καπνίσει.

Περιττό να πω πως η Πλατεία βασικά γράφεται από εσάς.
Δηλαδή;
Δηλαδή μπορείτε αν θέλετε να γίνετε κι εσείς μέλη της Πλατείας ή να μας στείλετε κάποιο κείμενό σας για να δημοσιεύσουμε, αρκεί να μας το πείτε. Περισσότερες ινφορμέισιονς για το πώς θα επικοινωνήσετε μαζί μας θα δημοσιευτούν στην Πλατεία προσεχώς.


Αυτά για τώρα. Τα λέμε!


Τσάγια!

Ένα μήνυμα που ποτέ δεν ήρθε.

Ένα μήνυμα που ποτέ δεν έλαβες.
Κι όμως ακόμα το περιμένεις.
Ξέρεις ότι ποτέ δεν πρόκειται να έρθει.
Ξέρεις ότι κανείς δεν ενδιαφέρθηκε καν να το γράψει.
Αλλά εσύ το θες τόσο πολύ.
Το περιμένεις με τόση ανυπομονησία.
Και όσο δεν έρχεται,
νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.

Switch

Λοιπόν πριν από κάμποσες μέρες πήγα σε έναν ανοιχτό, κοινώς θερινό, κινηματογράφο και είδα, μαντέψτε τι, μια ταινία.

Η ταινία λέγεται Switch και είναι γαλλική. Είναι μια καλή περιπετειούλα που έχει πολύ ενδιαφέρον και γενικά αν σας αρέσει το είδος αξίζει. Αλλά τώρα δεν μας νοιάζει η υπόθεση και η κριτική της ταινίας, αν θέλετε να διαβάσετε τέτοια να φύγετε, να πάτε αλλού (εδώ κατά προτίμηση). Τώρα θέλω να μιλήσω για κάποια πραγματάκια που πρέσεξα.

Κατ' αρχήν ξαναλέω και τονίζω ότι η ταινία είναι γαλλική.

Από κει και πέρα, υπάρχουν δύο (2) σκηνές στην ταινία όπου πολύ απλά βλέπουμε την ηρωίδα παύλα πρωταγωνίστρια να περπατά (ή να τρέχει, δεν έχει σημασία). Αυτό που είναι ιδιαίτερο όμως σε αυτές τις σκηνές είναι ότι διακριτικά, στην άκρη του πλάνου, υπάρχει μια αφίσα κάποιας άλλης ταινίας. Είτε ως διαφήμιση στο μετρό, είτε σε μια κολόνα στο δρόμο. Πάντως υπάρχουν αφίσες άλλων ταινιών. Και συγκεκριμένα τρεις, μία στο δρόμο και δύο στο μετρό.

Και για να σας πείσω, ορίστε οι δύο από αυτές (γιατί δεν ξέρω ποιας ταινίας ήταν η τρίτη): 

The Expendables (2010)

και

Marmaduke (2010)

Δυστυχώς κάνω κι εγώ διαφήμιση τώρα αλλά δε βαριέσαι...

Λοιπόν όπως καταλαβαίνετε οι 2 αυτές ταινίες είναι αμερικάνικες.

Είναι εκνευριστικό να βλέπεις διαφημίσεις αμερικανικών ταινιών σε μη αμερικάνικες ταινίες.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Πρόσεξα και κάποια άλλα πραγματάκια που δε θα είχαν σημασία αν δεν είχα προσέξει πρώτα τις παραπάνω διαφημίσεις.

Λοιπόν....

Ο τίτλος της εν λόγω γαλλικής ταινίας, όπως είπαμε είναι SWITCH. Αν την αναζητήσετε στο ιντερνέτ, θα πέσετε κατευθείαν πάνω σε μια άλλη ταινία, εν ονόματι THE SWITCH.

Ποια η διαφορά;

Απλώς η δεύτερη έχει τη λεξούλα "THE" μπροστά.

Πάμω τώρα στο ενδιαφέρον κομμάτι.

Το SWITCH είναι γαλλικό. Του 2011. Ο τίτλος του στα ελληνικά έχει παραμείνει ίδιος. Σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, "Switch" υποτίθεται ότι είναι το όνομα ενός σάιτ στο ίντερνετ που, όπως καταλαβαίνετε, παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής.

Το THE SWITCH, τώρα, είναι (μαντέψτε) ...αμερικάνικο. Είναι μια κομεντί με την Τζένιφερ Άνιστον που βγήκε στις αίθουσες μόλις ένα χρόνο πριν (2010). Με λίγα λόγια δεν έχει καμία σχέση με το γαλλικό SWITCH.



Ο τίτλος του αμερικάνικου THE SWITCH στα ελληνικά έχει μεταφραστεί "Δωρητής σπέρματος".

Εϊναι τυχαίο που το γαλλικό SWITCH περιέχει στο σενάριο, μεταξύ άλλων, και δωρεές σπέρματος;;;

Χμμμμ....

Τυχαία σύμπτωση, λογικό. Αλλά ας συγκρίνουμε και την αφίσα του γαλλικού SWITCH με την αφίσα μιας άλλης αμερικάνικης ταινίας (που βγήκε το 2010) και λέγεται... Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ!

ΧΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ.........

Ναι, οι διαπιστώσεις αυτές κατά πάσα πιθανότητα είναι απλές συμπτώσεις, αλλά δεν είναι καθόλου σύμπτωση το γεγονός ότι κριτικές της ταινίας (βλ. Αθηνόραμα, Cine.gr) υποστηρίζουν ότι το SWITCH (ε, ναι, το γαλλικό) έχει σαφείς επιρροές από τον αμερικάνικο κινηματογράφο.

Συν ότι ΟΛΕΣ οι αμερικάνικες ταινίες που αναφέραμε (Expendables, Marmaduke, The switch και The American) κυκλοφόρησαν το 2010....

Είτε τυχαία είναι τα παραπάνω είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι ο γαλλικός κινηματογράφος (έστω μόνο η συγκεκριμένη ταινία, αλλά δεν νομίζω ότι δεν θα ξαναπαρατηρηθεί παρόμοιο φαινόμενο) μοιάζει να έχει στενές επαφές με τον αμερικάνικο, πράγμα που διόλου καλό δεν έιναι....

Κοίτα στον καθρέφτη...

Όλη μέρα προσπαθείς να ανακαλύψεις
γιατί όλα μοιάζουν με μια λεκάνη γεμάτη σκατά.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Ψάχνεις σε λάθος μέρος.
Η απάντηση δεν βρίσκεται μέσα στο κρανίο σου,
αλλά πίσω από το στήθος σου.
Μα εσύ δεν προσπαθείς να ανακαλύψεις
γιατί όλα μοιάζουν με μια λεκάνη γεμάτη σκατά.
Σωστά;
Φοβάσαι να το κάνεις.
Έχεις απλώς ένα αυτοκόλλητο που γράφει "υπαίτιος"
και ψάχνεις κάποιον για να το κολλήσεις.
Κοίτα στον καθρέφτη.
Αυτός που βλέπεις είσαι εσύ.
(είσαι;)
Αν εξακολουθήσεις να ψάχνεις σε λάθος μέρος,
όταν ξανακοιτάξεις,
ο καθρέφτης θα είναι θολός
κι εσύ δε θα μπορείς να δεις.

Μικρές σκέψεις και προβληματισμοί...

Όπως είχα εξηγήσει στη "δεύτερη ανάρτηση του Φεβρουαρίου", όλον το Φλεβάρη είχα μείνει χωρίς ίντερνετ και χωρίς τηλέφωνο και καθώς δεν δούλευα για λίγο καιρό το blog είχα προβληματιστεί για το αν τελικά αξίζει αυτό να υπάρχει. Αν έχει νόημα. Αν υπάρχει λόγος.

Έχει ενδιαφέρον;
"Δεν νομίζω, αφού απλά γράφω ό,τι μου κατεβαίνει, για διαφορετικό θέμα κάθε φορά, σε διαφορετικό ύφος. Ποιός να ενδιαφερθεί, λοιπόν;"

Τι να κάνω;
"Προφανώς αυτό που χρειάζεται είναι υφολογική και θεματική σαφήνεια", είχα πει στον εαυτό μου.

"Να αφοσιωθώ στα βίντεο-trailers-τραγούδια από το youtube, όπως σκόπευα στην αρχή;
Να συνεχίσω να γράφω για διάφορα θέματα, αλλά να στοχεύω πάντα στο γέλιο και τον χαβαλέ;"

Κανένα από τα δύο δε θα πετύχαινε. Θα δυσκολευόμουν, θα πιεζόμουν να γράψω και αυτό θα γινόταν αντιληπτό μέσα από τις αναρτήσεις. Γιατί; Γιατί καμία από τις δύο αυτές λύσεις δεν με εκφράζει.


Δεν με εκφράζει.


Δεν με εκφράζει.


Ακούτε κι εσείς αυτήν την ανατριχιαστική μουσική πίσω από τις συγκεκριμένες λέξεις;

 



Αυτές τις μέρες νομίζω πως ο εν λόγω προβληματισμός μου έχει κορυφωθεί. Διαφήμισα το μπλογκ σε  φίλους και παράλληλα διαφήμιζα και εκείνο του Charly. Αργότερα μου είπαν λοιπόν ότι τα "Σκατά Μελάτα" τους άρεσαν πιο πολύ από το δικό μου ιστολόγιο. Ή αν δε μου το είπαν, δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω. Ξέρω ότι αυτό που κέρδισε την προσοχή όσων επισκέφθηκαν τα Σκατά Μελάτα ήταν το χιούμορ. Κάτι άλλο που μου είπαν επίσης είναι το εξής:
«Το shit with honey είναι πολύ χαρούμενο, ενώ στο δικό σου δεν μου αρέσουν οι νεκροκεφαλές».


Ε, λοιπόν, ξέρεις κάτι;


ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ!!!


Μακάρι, πραγματικά μακάρι να μπορούσα να απαντήσω έτσι. Μα δε θα ήταν αλήθεια.
Έχω διακοσμήσει το μπλογκ μου με νεκροκεφαλές επειδή μου αρέσει έτσι. Ίσως το κάνουν σκοτεινό / τρομακτικό / καταθλιπτικό. Δε με πειράζει. Αυτό είναι εν μέρει το στυλ μου.


Δεν δημιουργείς ένα πίνακα ζωγραφικής με βάση τι αρέσει στους άλλους. Ζωγραφίζεις με βάση ό,τι νιώθεις. Ό,τι νιώθεις ΕΣΥ.


Μα μακάρι να μη με ένοιαζε κι εμένα το πώς βλέπουν οι άλλοι το blog μου. Αλλά με νοιάζει. Γι' αυτό έχω προβληματιστεί. Γι' αυτό θέλω να κάνω αλλαγές. Όμως πάνω σε αυτές τις αλλαγές εντοπίζεται κι άλλος προβληματισμός.

Εδώ είναι που ήθελα εξαρχής να καταλήξω.

Δεν είναι μόνο το blogger, είναι η πραγματικότητα. Δεν είμαι μόνο εγώ, είναι όλοι. Ο κόσμος γύρω σου. Αλλά και εσύ ο ίδιος.

Πάντοτε, όταν κανείς βλέπει κάποιον άλλον να είναι καλύτερος (σε οτιδήποτε, από το finger-skate έως τις επιλογές ζωής και τις σχέσεις) ζηλεύει. Είτε λίγο είτε πολύ, δεν έχει σημασία. Η ζήλεια υπάρχει παντού γύρω μας και πιστεύω πως κανείς δε θα 'πρεπε να το αρνηθεί αυτό.

Μόνο που δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν ότι ζηλεύουν. Ίσως να το ξέρουν, μα να έχουν πείσει ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό ότι αυτό που νιώθουν δεν είναι ζήλεια. ...

Από την άλλη, έχουμε εκείνους που ξέρουν ότι ζηλεύουν, αλλά εκεί γεννάται το ερώτημα «τι να κάνω;»

«Αδιαφόρησε, ξέχασέ το» είναι η πιθανότερη απάντηση που θα πάρεις, μα αυτό είναι πολύ θεωρητικό και δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Επαναλαμβάνω και τονίζω ότι δεν αναφέρομαι σε εμένα και το blog μου, αλλά στην πραγματική ζωή, γιατί είναι κάτι που με απασχολεί καιρό τώρα, αλλά τώρα έτυχε να το διαπιστώσω, χάρη σε αυτές τις σκέψεις για το blog.

Τι να κάνεις, λοιπόν, όταν βλέπεις κάποιον που είναι καλύτερος από σένα και τον ζηλεύεις; Θα φτάσω κι εδώ. Σημαντικό είναι όμως να αναφέρουμε την πιο κοινή και καθημερινή συνέπεια του συγκεκριμένου τύπου ζήλειας: Υποκρισία.

Η ζήλεια είναι ένας (ίσως ο μεγαλύτερος) παράγοντας που οδηγεί στην υποκρισία. Πράγμα σημαντικό γιατί η τελευταία είναι αυτή που μπορεί κανείς να διακρίνει. Μπορεί να την αισθανθεί, να τη μυρίσει γύρω του. Ή τουλάχιστον στην εφηβεία, που αποτελεί την πιο ασταθή ηλικία του ανθρώπου και εγώ σ' αυτή βρίσκομαι. Γι' αυτό και έχω να πω όσα λέω. Γιατί η υποκρισία είναι θέμα που απασχολεί έντονα συνήθως την ηλικία μου.

Υποκρισία, ανταγωνισμός, ζήλεια.

Αυτό που προσπαθώ να κάνω εγώ, είναι να κοιτάξω μέσα μου. Να ανακαλύψω πού έγκειται η ζήλεια που νιώθω. Ποιόν ζηλεύω και για τι. Αν ξεκαθαρίσουν αυτά στο μυαλό σου, είναι πιο εύκολο να προτείνεις στον εαυτό σου μια λύση.

Ο συλλογισμός προχωράει. Αφού ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό που ζηλεύεις από ένα άτομο ή από μια ομάδα ατόμων κ.λπ., τότε πρέπει να σιγουρευτείς αν πραγματικά θέλεις να αφομοιώσεις κι εσύ αυτή τη συμπεριφορά ή το στυλ ή οτιδήποτε ζηλεύεις και στη συνέχεια να ξεκαθαρίσεις κατά πόσον αυτό είναι δυνατό να γίνει ώστε να μην ξεπερνά τα όρια του εαυτού σου, δηλαδή να είναι προσαρμοσμένο στη δική σου συμπεριφορά, στο δικό σου στιλ, με βάση ό,τι κάνεις, ό,τι σου ταιριάζει, ό,τι πιστεύεις και ό,τι σε εκφράζει. ΕΣΕΝΑ.

Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να προσπαθείς να "αντιγράψεις" τους άλλους. Αν πρόκειται για "αντιγραφή", τότε θα πρέπει να επιλέξεις μόνο ένα πολύ μικρό και συγκεκριμένο κομμάτι τους. Ώστε να μην καταλήξεις να προσποιείσαι κάποιον που δεν είσαι εσύ. Να μην καταλήξεις να υποκρίνεσαι.

Μάλιστα, συνήθως υποκρίνεσαι κάποιον επειδή ξεχωρίζει, αλλά αυτό κάνει εσένα να μην ξεχωρίζεις.

Συνεπώς, αν και για πολλούς είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβουν (και από αυτούς δεν αποκλείω εμένα), το να είσαι ο εαυτός σου είναι, τελικά, πολύ πιο αποτελεσματικό από το να υποκρίνεσαι. Αλήθεια.

Αυτές είναι οι σκέψεις μου, ό,τι είπα στον εαυτό μου κατά τη διάρκεια ενός μικρού συλλογισμού που προσπάθησα, με όση αφέλεια κι αν το έκανα, να αποτυπώσω εδώ και να μοιραστώ μαζί σας.

Το παραπάνω θέμα με απασχολεί αρκετά και όσα έγραψα δεν είναι λόγια του αέρα για μένα.

Όσον αφορά το blog, τώρα, έγιναν ήδη κάποιες αλλαγές όπως θα παρατηρήσατε και στη συνέχεια ευελπιστώ να καταφέρω να του προσδώσω μεγαλύτερη ενότητα ύφους. Όπως είπαμε όμως, θα γράφω ό,τι με εκφράζει και νομίζω ότι αυτός είναι και ο σημαντικότερος συνδετικός κρίκος μεταξύ των αναρτήσεων.

Ααχ... Μου έφυγε ένα βάρος με  αυτό το ποστ...

Εις το επανηδείν λοιπόν!

Earth Hour

Σήμερα στις 8:30μμ ΌΛΟΙ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΩΡΑ!

Oscars 2011!

Χαίρετε και καλό μήνα! Το ξεκίνημα της άνοιξης υποδέχτηκαν τα βραβεία Όσκαρ, τα οποία μπορεί να μην έκρυβαν καμία έκπληξη, ήταν όμως αρκούντως ικανοποιητικά (για μένα πάντα). Ο «Λόγος του βασιλιά» ήταν ο μεγάλος θριαμβευτής της βραδιάς, κερδίζοντας συνολικά τέσσερα αγαλματίδια. Όχι απρόβλεπτο, αλλά σίγουρα ανακουφιστικό, καθώς νίκησε τον μεγάλο μα υπερτιμημένο ανταγωνιστή του, το υπερφλύαρο «Social Network» του David Fincher. Ωστόσο, παρότι μιλάω μην έχοντας δει δυστυχώς ακόμη όλες τις ταινίες που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ, αν με ρωτούσατε ποια είναι η ταινία που ξεχώρισε για μένα μέσα από τη χρονιά που πέρασε, η απάντησή μου δε θα ήταν ο «Βασιλιάς» των φετινών Όσκαρ, αλλά το απλά α π ί σ τ ε υ τ ο «Inception» του σχεδόν ασύλληπτα ιδιοφυή Christopher Nolan...

Το βραβείο σκηνοθεσίας πήγε κι αυτό στον Τομ Χούπερ του «King's Speech». Τη βράβευση σε αυτόν τον τομέα επίσης άξιζαν οι αδελφοί Κοέν για το πολύ καλό «Αληθινό Θράσος».

Τα Όσκαρ στους ηθοποιούς δόθηκαν όπως ακριβώς περιμέναμε. Κόλιν Φερθ και Νάταλι Πόρτμαν αποδείχτηκαν οι μεγάλοι νικητές των Α' ρόλων, η αθλητική βιογραφία «Fighter» των δεύτερων. 

Ούτε το βαρετό «Social Network» πάντως δεν έμεινε τελικά αβράβευτο. Σύμφωνα με την Ακαδημία, αυτό είχε το καλύτερο διασκευασμένο σενάριο. Πάμε τώρα στο καλύτερο πρωτότυπο σενάριο- όπα, όπα, μισό λεπτό, τι έγινε εδώ; Ναι, ο «Λόγος του βασιλιά» ήταν καταπληκτική ταινία, αλλά γιατί ακριβώς το βραβείο καλύτερου σεναρίου δεν βρίσκεται στα χέρια του Κρίστοφερ Νόλαν («Inception»); Ο τελευταίος έγραψε ένα από τα πιο έξυπνα, πρωτότυπα και προσεγμένα σενάρια επιστημονικής φαντασίας της τελευταίας δεκαετίας. Συν ότι έκανε το είδος σκεπτόμενο. Συγνώμη, αλλά νομίζω ότι σε αυτόν άξιζε το βραβείο καλύτερου σεναρίου. Όλο και κάτι κέρδισε βέβαια, στους δευτερεύοντες τομείς (φωτογραφία, ήχος, μιξάζ, εφέ).

Καλύτερη ταινία κινουμένων αποδείχτηκε (ω, τι έκπληξη) το «Toy Story 3», που σίγουρα ήταν πάρα πολύ καλό, είχε όμως και έναν εξίσου άξιο (αλλά χωρίς ιδιαίτερες ελπίδες βράβευσης) ανταγωνστή, τον γαλλικό «Θαυματοποιό».

Δυστυχώς ο ελληνικός «Κυνόδοντας», που διεκδικούσε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, δεν απέσπασε το χρυσό αγαλματάκι, δεν μπορούμε όμως παρά να είμαστε περήφανοι για την συμμετοχή της Ελλάδας στις υποψηφιότητες. Το εν λόγω βραβείο πήγε στο δανικό «In a better world», το οποίο δεν έχει προβληθεί ακόμα στη χώρα μας. Παρακάτω μπορείτε να δείτε την αναλυτική λίστα των φετινών Όσκαρ...

Καλύτερη Ταινία

“The King's Speech”

“Black Swan”

“The Fighter”

“Inception”

“The Kids Are All Right”

“127 Hours”

“The Social Network”

“Toy Story 3”

“True Grit”

“Winter's Bone"

Σκηνοθεσία

“The King's Speech”, Tom Hooper

Black Swan”, Darren Aronofsky

“The Fighter”, David O. Russell

“True Grit”, Joel Coen and Ethan Coen

“The Social Network”, David Fincher

A' Ανδρικός Ρόλος

Colin Firth, “The King's Speech”

Javier Bardem, “Biutiful”

Jeff Bridges, “True Grit”

Jesse Eisenberg, “The Social Network”

James Franco, “127 Hours”

Β' Ανδρικός Ρόλος

Christian Bale, “The Fighter”

John Hawkes, “Winter's Bone”

Jeremy Renneer, “The Town”

Mark Ruffalo, “The Kids Are All Right”

Geoffrey Rush, “The King's Speech”

Α' Γυναικείος Ρόλος

Natalie Portman, “Black Swan”

Annette Bening, “The Kids Are All Right”

Nicole Kidman, “Rabbit Hole”

Jennifer Lawrence, “Winter's Bone”

Michelle Williams, “Blue Valentine”

Β' Γυναικείος Ρόλος

Melissa Leo, “The Fighter”

Amy Adams, “The Fighter”

Helena Bonham Carter, “The King's Speech”

Hailee Steinfeld, “True Grit”

Jacki Weaver, “Animal Kingdom”

Διασκευασμένο Σενάριο

“The Social Network”

“127 Hours”

“Toy Story 3”

“True Grit”

“Winter's Bone”

Πρωτότυπο Σενάριο

“The King's Speech”

“Another Year”

“The Fighter”

“Inception”

“The Kids Are All Right”

Καλύτερη Ταινία Κιν. Σχεδίων
“Toy Story 3”

“How to Train Your Dragon”

“The Illusionist”

Καλλιτεχνική Διεύθυνση

“Alice in Wonderland”

“Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1”

“Inception”

The King's Speech”

“True Grit”

Φωτογραφία

“Inception”

“Black Swan”

“The King's Speech”

“The Social Network”

“True Grit”

Κουστούμια

“Alice in Wonderland”

“I Am Love”

“The King's Speech”

“The Tempest”

“True Grit”

Ντοκυμαντέρ

“Inside Job”

“Exit through the Gift Shop”

“Gasland”

“Restrepo”

“Waste Land”

Ντοκυμαντέρ (μικρού μήκους)

“Strangers No More”

“Killing in the Name”

“Poster Girl”

“Sun Come Up”

“The Warriors of Qiugang”

Μοντάζ

“The Social Network”

“Black Swan”

“The Fighter”

“The King's Speech”

“127 Hours”

Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία

“In a Better World”, Denmark

“Biutiful”, Mexico

“Dogtooth”, Greece

“Incendies”, Canada

“Outside the Law (Hors-la-loi)”, Algeria

Makeup

“The Wolfman”

“Barney's Version”

“The Way Back”

Μουσική Σύνθεση

“The Social Network”

“How to Train Your Dragon”

“Inception”

“The King's Speech”

“127 Hours”

Τραγούδι 

“We Belong Together”, “Toy Story 3"

“Coming Home”, “Country Strong”

“I See the Light”, “Tangled”

“If I Rise”, “127 Hours”

Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινία Κιν. Σχεδίων

“The Lost Thing”

“Day & Night”

“The Gruffalo”

“Let's Pollute”

“Madagascar, carnet de voyage (Madagascar, a Journey Diary)”

Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινία

“God of Love”

“The Confession”

“The Crush”

“Na Wewe” Ivan Goldschmidt

“Wish 143” Ian Barnes and Samantha Waite

Ήχος

“Inception”

“Toy Story 3”

“Tron: Legacy”

“True Grit”

“Unstoppable”

Μιξάζ

“Inception”

“The King's Speech”

“Salt”

“The Social Network”

“True Grit”

Ειδικά Εφέ

“Inception”

“Alice in Wonderland”

“Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1”

“Hereafter”

“Iron Man 2”

Καλή Χρονιά!

Ελπίζω να περάσατε όμορφα χθες, να ξενυχτίσατε και να διασκεδάσατε με την ψυχή σας κι έτσι να μπήκατε δυναμικά στη νέα χρονιά... Από σήμερα το blog κλείνει δύο μήνες ζωής και μπαίνει στην τελική του πια πορεία, αφού βασικά τώρα ξεπέρασε τη δοκιμαστική του φάση. Από 'δώ και πέρα θα μπορείτε να ψηφίζετε την άποψή σας στις δημοσκοπήσεις που θα βλέπετε στην δεξιά πλευρά και να κάνετε Like σε όποια ανάρτηση θέλετε, ώστε να τη μοιράζεστε με τους γνωστούς σας στο facebook. Μια άλλη αλλαγή όμως είναι αυτή που ελπίζω να δω εντός του 2011. Θα αρχίσει με ένα απλό "share it" στο facebook ή στο twitter (στα δεξιά του blog) και θα συνεχιστεί με τη συμμετοχή σας με σχόλια και like στις αναρτήσεις και με ψήφους στις δημοσκοπήσεις. Ευελπιστώ να δω τον αριθμό των προβολών να αυξάνεται γρηγορότερα και να προστίθενται καινούρια ονόματα στη λίστα των αναγνωστών στη δεξιά μεριά του ιστολογίου. Αν υπάρχει κάτι που σας δυσαρεστεί στο blog, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου είτε με σχόλια  σε ποστ, είτε με e-mail μπαίνοντας στο προφίλ μου (στη δεξιά πλευρά του ιστολογίου) και πατώντας "Μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου", ώστε να υπάρξει η απαιτούμενη βελτίωση. Εννοείται πως δεν πρέπει να διστάζετε να αφήνετε σχόλια ή να στέλνετε mail για οτιδήποτε θέλετε να πείτε, καθώς σας υπόσχομαι ότι θα είναι χαρά μου να επικοινωνήσω μαζί σας... Οι δημοσκοπήσεις έχουν ξεκινήσει από σήμερα και, ενώ αργότερα το θέμα τους θα γίνει γενικότερο και λιγότερο σοβαρό, αρχικά αφορούν το blog και τη βελτίωσή του, οπότε είναι σημαντικό να ψηφίσετε.

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την Τρίτη με κανονική και πάλι ανάρτηση, και συγκεκριμένα μια κριτική κινηματογράφου. Σας εύχομαι καλή χρονιά!